เลนส์มีอยู่ทุกหนทุกแห่ง ไม่ว่าจะเป็นแว่นตา กล้อง เครื่องฉายภาพ หรือแม้แต่ไฟหน้ารถยนต์ ประเภทที่พบบ่อยสองประเภทคือ เลนส์นูน และ เลนส์เฟรสเนล แม้ว่าจะมีรูปลักษณ์ที่แตกต่างกันมาก แต่ก็มีเป้าหมายเดียวกันคือการหักเหแสงเพื่อรวมแสงให้เป็นจุดเดียว
เลนส์นูนคือแว่นขยายแบบคลาสสิก มีลักษณะหนาตรงกลางและบางที่ขอบ เมื่อแสงผ่านเข้ามา พื้นผิวโค้งจะหักเหรังสีแสงเข้าด้านในเพื่อให้มารวมกันที่จุดเดียว (จุดโฟกัส)
ข้อดี:
ให้ภาพที่คมชัดและชัดเจนมาก
ไม่มีรอยต่อหรือเส้นที่มองเห็นได้ในเลนส์
การใช้งานทั่วไป: แว่นตา กล้องจุลทรรศน์ กล้องโทรทรรศน์ กล้องถ่ายรูป
เลนส์เฟรสเนลมีลักษณะเหมือนแผ่นพลาสติกเรียบที่มีร่องวงกลมเล็กๆ เรียงซ้อนกันอยู่ด้านหนึ่ง นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส ออสติน-ฌอง เฟรสเนล ประดิษฐ์ขึ้นในปี 1822 สำหรับประภาคาร เขาตระหนักว่ามีเพียงพื้นผิวโค้งของเลนส์นูนเท่านั้นที่มีความสำคัญต่อการหักเหแสง ส่วนตรงกลางที่หนาเพียงเพิ่มน้ำหนักเท่านั้น ดังนั้นเขาจึง “ผ่า” เลนส์นูนออกเป็นวงแหวนแล้วทำให้แบนลง
ข้อดี:
บางและเบามาก
ราคาถูกกว่าและผลิตได้ง่ายกว่ามากในขนาดใหญ่
สามารถยืดหยุ่นได้
การใช้งานทั่วไป: หลอดไฟประภาคาร เครื่องฉายภาพเหนือศีรษะ กระจกมองหลังสำหรับลดจุดบอด แว่นตา VR ตัวกระจายแสงแฟลชสมาร์ทโฟน
